Machinefabrikanten streven ernaar om full-liner te zijn. Ze willen allerlei werktuigen, trekkers en oogstmachines leveren onder hetzelfde merk, kleurstelling en dealernetwerk. Dat full-linerschap is in mijn ogen mislukt.
Afgelopen maand kondigde Fendt aan te stoppen met de opraapwagens en de verreikers. In 2022 zette Claas een punt achter de opraap- en silagewagens. In 2024 kapte New Holland met de verkoop van de ploegen, en enkele maanden later stootte het ook de Kongskilde-machines weer af. En ik verwacht niet dat het bij deze voorbeelden blijft. Wat ook opvalt: de merken die John Deere in Europa inlijfde, zijn lang niet allemaal omgekleurd naar groen-geel. Ze behouden (ook) hun eigen identiteit. Dat zegt ook iets.
Daarmee is het voor mij helder: de gewenste full-linergedachte in Europa lukt niet en gaat ook niet lukken. Een mislukt streven, meestal gedreven vanuit verwachte omzetgroei door beursgenoteerde bedrijven.
Deze fabrikanten hadden beter kunnen weten. Immers: had je een uitgebreid onderzoek gedaan onder (West-)Europese boeren en loonwerkers, dan was daar onherroepelijk uitgekomen dat deze doelgroep vooral iets wil kopen dat het beste bij hen past. Het kan de West-Europese boer dan volgens mij weinig schelen welke merknaam of kleur erop staat.
Overigens zou ik ook benieuwd zijn geweest naar zo’n onderzoek onder de dealers en mechanisatiebedrijven in Europa. Zitten zij wel te wachten op full-linerschap?
Ik denk dat ik het antwoord wel weet. Vraag het maar eens aan de Fendt-dealers die afgelopen jaren hun vorige merk opraapwagen eruit hebben gezet om vervolgens Fendt-opraapwagens te verkopen.
Auteur: Bas van Hattum
Gerelateerde tags: Bedrijfsvoering, Machinefabrikanten, Trekkers
